Na het claimen van onze bagage werden wij per bus vervoerd naar het Nybyen Guesthouse, waar wij een kamer hadden geboekt. Een korte rit door de "hoofdstraat" van Longyearbyen.

Deze hoofdstad van de eilanden groep Svalbard, telt maar liefst 1400 inwoners, niet gek als je kijkt naar de werkgelegenheid en het klimaat. De inwoners onderhouden zichzelf door het werken in de mijnen (delven van steenkool) of het werken in het oprukkende toerisme.De geologische omstandigheden zijn blijkbaar ideaal om hier deze fossiele brandstof te winnen.

Eerst alle bagage naar binnen gesleept en vervolgens ff wat frisse kleren aangetrokken om eens een kijkje te gaan nemen in het plaatsje. Een leuke wandeling richting de kade, waar vlakbij de volgende dag de professor Molchanov zou aanmeren. En waar wij rond 16.00 uur konden inschepen.
Tot die tijd moesten wij onszelf vermaken. Ook dat lukte best aardig: stukje lopen, boekje lezen, slapen, eten en vervolgens richting schip banjeren.

Een uur te vroeg kwamen we daar aan, maar moesten ons toch nog een uur op de kade vermaken, we kwamen niet aan boord!!!
Stipt 16.00 uur stapten we aan boord en werden keurig naar onze hutten verwezen. Daar stond onze bagage, die die middag nog bij ons Guesthouse opgehaald waren, al op ons te wachten. Toen alle gasten aan boord en de trossen gelost waren, werd er in de bar een welkomswoord gericht aan alle passagiers.
Naast het duidelijk maken van een aantal "huishoudelijke" zaken werd er een uitleg gegeven over de reddingsvesten en een alarmdrill aangekondigd. Je moest je bij het horen van het alarmsignaal (7 kort, 1 lang) met reddingsvest melden bij de toegewezen reddingsboot.
Vervolgens liepen we het schip rond en maakten ons bekend met alle in- en uitgangen. Op het bovendek zijn we uiteindelijk gaan kijken hoe wij het fjord, waaraan Longyearbyen ligt, uitvoeren.
Na verloop van tijd, zijn we maar eens naar beneden gelopen, er was immers een alarmdrill op handen en dat wilden we niet missen. Via de achterzijde naar beneden lopend kwamen wij langs de reddingsboten en wat zien wij met verbaasde ogen: iedereen zat er al in!!!! Niks gehoord, toch verzopen?!
Snel in onze hut de reddingsvesten gehaald en toch nog plaatsgenomen in de oranje monsters. Weer een les geleerd: het alarmsignaal is niet door het gehele schip te horen. Ben je toevallig op het bovendek, dan heb je dus gewoon een probleem.

Na deze enerverende oefening volgde al snel het avondeten, waarbij sommige passagiers al wat minder vrolijk keken en wat zeeziekte verschijnselen vertoonden. Na het eten ff liggen en voor het slapen gaan nog ff een bakkie koffie of thee drinken in de bar. Wat onwennig in slaap vallend door de deining, het niet donker worden van deze contreien en het stampen van de scheepsdiesel, maar met het idee dat de volgende dag gedoken werd !!!!!

Kijk hieronder voor een kleine foto-impressie!